7297318480_19e76c40b3_k

Nieuwe akkoorden in #Opwekkingen #ZaTanBo

Zit jij ook op festival Opwekking? Wij niet hoor. Willen we niet deaud gevonden worden. Haha. Grapje. Wij zijn groot fan van de bundel #Opwekkingen. Heel wat akkoordjes uit die bundel zijn door mijn vingers gegaan. Zijn er nog steeds genezingsdiensten op Opwekking? Daar willen we dus echt niet dood gevonden worden. Geen grapje. Ome Jan aanwezig? Geniet ervan! Vergeet niet in tongen als van vuur te spreken. Vrolijk Pinksteren.

ora et labora christelijke muziek

PRIMEUR! Gristelijke dansmuziek voor op je vrijdagavond

Geliefde broeders en zusters in ellende (allen), verlossing (enkelen) en dankbaarheid (nog minder). Hebt u dat ook wel eens, dat uw tienerjongen (of misschien hebt u een tienerdochter, of helemaal geen kinderen, net als Saraï voordat de HEERE… ach, ik dwaal af) op een vrijdagavond vraagt: ‘Vader, hoofd onzes gezins, geef mij toch mijn erfdeel mee opdat ik deze avond in liederlijkheid kan doorbrengen met de kornuiten mijner jeugd’.

Wat een zorgen kan dat opleveren. Wat een verdriet, om het gekozen levenspad van het brandhout voor de hel dat uw vrouw ooit geworpen heeft en nochtans in valse hoop ooit door u ten doop is aangedragen in onze gemeenschap van een paar heiligen en vele onbekeerden. Maar vreest niet: uit ongedachte, vijandige hoek komt nu ongedachte hoop, óók voor u.

Lees verder »
ontkerkelijking

Vijf redenen waarom de kerk wel wat krimp kan gebruiken

Balen, nóg minder christenen! Dat was mijn eerste reactie op het nieuws dat het aantal gelovigen de laatste jaren opnieuw is afgenomen. Logisch, secularisatie is niet leuk. Mensen zijn kuddedieren: het is een stuk makkelijker om iets te geloven als de meeste mensen om je heen het met je eens zijn.

Maar na wat nadenken trok ik de conclusie dat een krimpend christendom in Nederland ook voordelen heeft. Of laat ik ze kansen noemen, want het is aan jou en mij en de rest van de kerk of we er ons voordeel mee doen. Vijf redenen waarom de kerk wel wat secularisatie kan gebruiken.

Lees verder »
meer dan een weg

Hoe ga je als goed christen door het leven? #SLO @CHEde

Het hoorde erbij. Aan het einde van elke schoolperiode was er een gesprek met dé Oppermachtige Studie Loopbaan Begeleider. Veel van mijn studiegenoten, ik nog het meest, vreesden dit. Studievoortgang, maar vooral persoonlijkheidsontwikkeling, werden besproken. Het leek soms wel een obsessie voor dergelijke docenten.

Voor de grap maakte ik leerdoelen als: “Ik wil tijdens een gesprek niet met mijn benen over elkaar zitten.” Natuurlijk formuleerde ik SMART: “…dit wil ik bereiken door me tijdens een gesprek bewust te zijn van mijn houding, ik ga dit elke week evalueren in een verslag.” Elke week beschreef ik over o.a. dit leerdoel mijn voortgang. Ik had bijvoorbeeld een stukje mijn voet verplaatst als stap één.

Lees verder »

Jezus Christus, dat was ook geen lieverdje hoor @jorisluyendijk

Zijn boek verkoopt bijna net zo goed als Harry Potter en Turks Fruit, bij De Wereld Draait Door is hij een van de vaste gasten uit het kleine assortiment aan namen dat ze op die redactie hanteren. En o ja, hij vult schouwburgzalen vol nieuwsgierige mensen. Ik heb het over journalist en antropoloog @jorisluyendijk.

Joris trekt het land door met zijn boodschap: de bank is amoreel, ze weten niet wat ze doen, ze leven in een ander universum. De moraal moet terug! Joris preekt liefde. Joris acteert als een nieuwe messias. Joris, zijn naam zegt het al, is de drakendoder. De banken de draak. Het zwaard is de moraal, de boodschap is liefde.

Lees verder »
hemel-hel-hemelpoort

Het moment van de waarheid: ben ik goed of gedoemd?

Een enorme deur. Massief, indrukwekkend. Gesloten. Ik haal diep adem en laat mijn nietige vuist voorzichtig op het goud neerdalen. De deur geeft geen krimp. Ik wrijf in mijn handen en probeer het wat harder. De zware deur blijft gesloten. Dan valt mijn oog op een leeuwenkop met een uitvoerig versierde klopper. Dit is het dus. Ik haal nog eens diep adem. Het geluid dreunt door de lege stilte, onwillekeurig duik ik iets in elkaar. Een sleutelbos rinkelt. De deur kiert open.

Hij neemt me van top tot teen op en ik hem. Hij ziet er totaal niet uit zoals ik me hem had voorgesteld. Vanwege de verhalen over zijn vurige aard, had ik aangenomen dat zijn haar rood was. Het is zwart, maar zijn ogen lijken vuur te schieten. Ik voel me nog nietiger. De baard klopt wel. En de sleutelbos in zijn hand ook, met sleutels waar de gemiddelde vintage-liefhebber een moord voor zou doen. Ik gluur voorzichtig langs hem heen, nieuwsgierig als ik ben. Ik zie slechts een grote ruimte.

Lees verder »