kerkverlating

Dat ik de kerk verliet (en al jarenlang geen seconde mis)

Ja, zo gaat en lees je het toch vaak hè. Dat de kerk faalt terwijl het rot met je gaat. Dat je leed je voor vragen stelt die je godje niet kan beantwoorden. Dat je ouders je in bekrompenheid opvoeden die jij achter je laat zodra je een beetje vrijheid van denken en handelen krijgt. En soms: dat je er na een jarenlange crisis een leefbare kerk en een grotere God voor terug krijgt.

Zo ging het bij mij absoluut niet. Toen ik uit huis ging koos ik een eigen pad, maar dat was niet minder of meer bekrompen dan dat van mijn ouders. Ik had mijn grootste geloofscrisis in een tijd dat mijn levensomstandigheden nog heel prima waren. Die leidde tot een kalme kerkverlating. Nu is dat alweer 2,5 jaar geleden. Ik vond er geen groot verhaal voor terug – maar met die status quo ben ik behoorlijk tevreden. Een anticlimax-blogje, dus.

Lees verder »
verjaardag christen

Ik hoef niet op elk verjaardagskringetje over God te praten, dominee

Ik weiger om het zelfs maar te overwegen. Zoals ik vroeger wel eens deed. Me afvragen of ik het eigenlijk wel goed doe. Of het wel echt is. Of ik voldoe aan de maatstaven. De kramp van ‘het goede doen’. Het schuldige gevoel als ik eens niet over God praat. Als de gesprekken over appels en peren gaan. Nee, meneer de voorganger, #nietlanger. Geen schuldgevoel meer. Geen kramp meer. Geen onzekerheid meer.

Misschien voel je je wel eens eenzaam op een verjaardag, zo zegt u, als de gesprekken alleen maar over voetbal en de Tour de France gaan. Je zou het zo graag over diepere zaken van het leven hebben. Want stel je voor, die goddeloze sportaangelegenheden. Het is wel goed om de verjaardagen te bezoeken, zo vervolgt u, want we zijn niet ván de wereld, maar wel ín de wereld. Maar je moet het gesprek wel op de Bijbel en Jezus brengen. Een christen voelt zich niet thuis bij al die oppervlakkigheden.

Lees verder »
bokelman-censureert

Reacties CIP.nl verdienen geen schoonheidsprijs #ZaTanBo

“Mijn tip: leef je in voordat je reageert. Probeer echt na te gaan waarom iemand iets zegt of vindt, vanuit wat voor achtergrond iemand dat doet en hoe hij of zij dat bedoelt. Op die manier zorg je ervoor dat je begrip hebt voor iemand, ook al deel je iemands opvatting niet. Dat maakt het gesprek een stuk vriendelijker. En onderzoek ook jezelf. Reageer je omdat je wilt preken, of omdat je echt wil reageren op de ander?” Groetjes Rik Bokelman

Staat Geschreven #ZomerCollege: secularisatie

Het is zomer, de baas is op vakantie, dus je hebt zelf wel wat meer tijd. Zie je kans schoon om eindelijk wat te maken van je ambitie om je in theologie te verdiepen. Het extragratis Staat Geschreven #ZomerCollege is er voor jou!

Ooit, in een grijs en ver verleden dat we nu met enige afschuw ‘de Middeleeuwen’ noemen, was iedereen religieus. Het Godsgeloof was boven iedere vorm van twijfel verheven. Toen deed gelukkig het verstand zijn intrede, en sindsdien geloven steeds minder mensen. Dit proces van secularisatie zal uiteindelijk leiden tot het totale verdwijnen van de religie.

Lees verder »
marieta van driel

Toen de kerkdienst mij cynisch en eenzaam maakte

Als braaf christelijk meisje had ik nooit gedacht dat ik nog eens een hekel zou krijgen aan de kerk. Toch gebeurde het. Dat had alles te maken met pijn in mijn persoonlijke leven waardoor die kerk opeens mijlenver van me af kwam te staan: tijdens de zwangerschap van mijn eerste kind verloor ik volkomen onverwacht mijn vader.

Het was de eerste keer in mijn leven dat ik werd geconfronteerd met immense pijn en met het fenomeen rouw. Tegelijkertijd moest ik, het opeens vaderloze kind, zelf voor een kind gaan zorgen… Het werd een zware tijd: slaapgebrek, de verantwoordelijkheid voor zo’n hummeltje, het opnieuw vinden van balans in mijn leven terwijl er zo’n onderstroom van verdriet was.

Lees verder »

Wat als we het hiernamaals bij de achterdeur zetten?

Als kind leerde ik nog dat je na de dood naar de hemel ging of naar de hel. Dat laatste verontrustte me zeer. Ik zal een jaar of acht geweest zijn toen ik mijn moeder de vraag stelde hoe dat nou zat met die hel. Gingen kinderen ook naar de hel?

Mijn moeder was er duidelijk over. Tot je achttiende kon je niet in de hel komen. Dat laat de kinderen tot mij komen was een keihard principieel gegeven. Kinderen gingen rechtstreeks eerste klas door naar de hemel. De opluchting was enorm. Tot mijn achttiende was ik vrij van zorgen.

Lees verder »
zonnebrand evangeliseren

#ZOMERTIP: zonnebrand om zieltjes te redden

Het schijnt een dingetje te zijn op Instagram, jezelf deze zomer eens flink te laten verbranden en dan op zo’n manier dat er een plaatje op je geteisterde rug verschijnt. Sunburn art noemen de pannenkoeken die zich hiermee bezighouden het. Niks nieuws onder de zon, natuurlijk.

Als je zo’n fossiel bent als ik, moet je meteen denken aan de film Police Academy, uit de good old eighties. Daarin schrijft een cadet met zonnebrand dork (klojo) op de borst van één van de politieofficieren, terwijl deze ligt te zonnen. ‘Hahaha, nu staat er klojo op je donder!’

Lees verder »
kain abel

Kaïn, die verschrikkelijke moordenaar. Of niet?

Tegenwoordig kunnen we elkaar prima vermaken en vertellen we elkaar zusterlijke geheimen. Maar in onze basisschooltijd ruzieden mijn jongere zusje en ik wat af. Van scheldpartijen tot heuse vechtpartijen met haren trekken, krabben en wat al niet meer. Mateloos kon ze me irriteren met opmerkingen, maar ik voelde me met drie jaar ouder een heel stuk wijzer. No way dat ze mij de les zou lezen. Echt veel wijzer was ik blijkbaar niet, want ik was meestal degene die de vechtpartij begon.

Zuchtend keken mijn ouders en broers en zussen het soms aan. Ik wilde alleen maar dat ik niet slechts technisch gezien de oudste was, maar ook zo behandeld werd. Met name door mijn zusje. Maar als we dan weer eens ruzieden, kneep mijn broer zijn ogen wat samen en zei zacht maar hoorbaar: ‘Kaïn en Abelin.’ ‘Dan ben jij Kaïn,’ zei mijn zusje dan, ‘want jij bent de oudste.’ Waarop ik haar opnieuw aanvloog.

Lees verder »